Home

Geheugenspel, Nina Verheij

 

Recensie door Dirk De Wolf

 

Geheugenspel is deel twee uit een driedelige reeks, en de opvolger van Fatale Keuzes, maar kan apart worden gelezen.

 

Cover:

 

De coverfoto loopt volledig door tot de achterkant. Hij roept direct herinneringen op aan Fatale keuzes. Het is een foto zoals de politie er veel gebruikt, een crime scene foto eigenlijk. Zoals steeds bij Hamley Books trekt deze foto de aandacht niet enkel door wat erop staat maar ook door de sfeer die gecreëerd wordt.

 

Het boek:

 

Het verhaal is verdeeld in negenenveertig hoofdstukken. Ze zijn kort geschreven, wat de spanning ten goede komt.

 

Er zijn twee verhaallijnen die zich afspelen in verschillende periodes:

 

In de eerste lijn, in de jaren 1998 -1999 volgen we Ben en Paul, twee rechercheurs en vrienden. Zij onderzoeken een complexe zaak van overvallen op waardentransporten. Deze overvallen zijn telkens zonder moorden tot de laatste, dan valt er een dode.

Je kijkt als het ware over de schouders van de rechercheurs en je zit mee in de verhoorkamers. In de hoofdstukken van het verleden worden alle personages heel goed beschreven. Je ziet het als een film voor je ogen afspelen. De familie Van Styrum, een rijke familie waar de vader Julien al jaren de plak zwaait ook al heeft hij de pensioengerechtigde leeftijd reeds overschreden, houdt zich officieel bezig met beveiliging, maar daarnaast is er ook een, niet onbelangrijke, nevenactiviteit. Doorheen deze lijn komen we ook te weten wat deze precies is en waarom hij zo belangrijk is.

 

De tweede verhaallijn vindt plaats in 2019 en daar speelt Emily, de dochter van Ben de hoofdrol. Zij is ook het hoofdpersonage uit Fatale Keuzes. Als ze ondanks alle tegenstand na de gebeurtenissen in het vorige boek toch opnieuw contact zoekt met Paul, de vroegere collega van haar vader, wordt haar nieuwsgierigheid geprikkeld. In het vorige boek werd gesuggereerd dat de moordenaar van haar vader nog niet in de gevangenis zit, en dat blijft in haar gedachten spoken. Emily en Paul gaan samen het dossier van haar vader en Paul verder doorzoeken, en worden daarbij geholpen door papieren die Ben bijhield tot aan zijn dood.

 

Ook in deze lijn worden de verschillende personages heel goed uitgetekend. Lucas, de vriend van Emly, ontdekt dat ze reeds geruime tijd contact heeft met Paul vindt dat hij haar niet meer kan vertrouwen en neemt afstand. Langzaam komen de twee verhalen naar elkaar toe. De spanning neemt met de bladzijde toe en Je voelt dat er mensen willen praten, zowel in het verleden als in het heden.

Langzaam vallen alle puzzelstukken in elkaar. De finale is kort en krachtig, maar is het verhaal echt wel ten einde?

 

Conclusie:

 

 

Geheugenspel is een heel spannend boek waar ik enorm van genoten heb omdat het verhaal mooi is opgebouwd door de afwisseling van de korte hoofdstukken. Het uitschrijven van de karakters van de hoofdpersonages zorgen ervoor dat je verder blijft lezen en snakt naar antwoorden en naar de ontknoping. Nina is een meester-schrijfster en weet het evenwicht te bewaren tussen spannende delen en minder spannende delen.

 

Dit is een schrijfster die nu al hoog scoort, maar in de toekomst ons nog gaat verbazen.

 

 

 

Van Geheugenspel heb ik enorm genoten. Ik moest zelf even stoppen met lezen omdat het zo emotioneel was. Tranen stonden zeer hoog.

Dit vraagt naar een vervolg.

 

Deze is zijn vijf sterren meer dan waard.

 

Boekenmarathon: Een belevenis

Op negen november mocht Sandra van Hamley Books aantreden bij de boekmarathon.

Sandra bij Tom De Cock voor de tweede maal .
nu om over de duistere school en verlaten huis te spreken
Het was precies een tweede Hamlet books – dag want naast Sandra was ina ook van de partij. zij kwam praten over Ravenburcht.

Dit was een mooie dag en door die marathon kwam de boekenbeurs toch wat terug.

Geheugenspel : aangekomen!

Deze boek heb ik toegetreden met dank aan Hamley Books.

Het tweede werk van Nina Verheijde wacht op een recensie in de blogtour.

Op 26/12 gaat deze online en wees maar zeker dat de verwachtingen hoog- gespannen. Kijk uit op deze site en andere sites . Het aftellen is begonnen.

Mijn verrukkelijke zelf Ilyo Hansen

Ilse schrijft brieven naar Hans, haar overleden man. Door de lectuur van die brieven krijg je een inkijk in haar leven zoals ze het nu leeft.  Je ziet ook hoe hun leven was, vooral de laatste fase in Hans zijn leven. Als haar dochter plots verdwenen lijkt komt de relaties van Ilse onder druk te staan.

Wanneer ze haar vrienden van zich afduwde en wanneer ze diezelfde vrienden de schuld geeft van die afstoting komt ze kort daarna op een keerpunt. Tine, haar laatste vriendin, confronteert Ilse met deze situatie. Deze wakeup call laat toe dat Ilse minder schrijft naar Hans en langzaam beseft ze dat ze te ver is gegaan . Langzaam bouwt ze het vertrouwen met haar vrienden terug op en het verhaal eindigt wanneer ze terug contact  krijgt met haar dochter. De zinnen die Ilyo schrijft zijn zo schoon. Ik denk maar aan “Empathie leert je niet ” en ” Er groeien geen bloemen meer “.

Dit verhaal speelt zich af in St.Niklaas en dat is voor vele mensen een meevaller. Je herkent vele straatnamen en adressen.

Ilyo schrijft met dit vierde boek geheel iets anders dan haar drie vorige boeken, die thrillers waren.

Met dit boek bewandelt Ilyo nieuwe banen met dit boek . Dit vraagt naar meer .

Concurrentie: Tom Bergs

Het duurde een tijdje dat ik in het verhaal kwam. Ik kwam een foutje ( volgens mij) tegen en dat stoorde mij een beetje. Op spoedgevallen blijft men meestal geen dagen, wel een paar uren. We krijgen een overzicht van wat er te tijden van het boek zich afspeelde. De aanslagen van Zaventem en de metro worden summier vermeld als ook de pensionering van Van In, hoofdinspecteur uit Brugge. Er komen ook veel personen terug in het team maar om te weten wat e’r vroeger gebeurt is met die mensen is het beter dat je zijn vorige boeken ook gelezen hebt.

Het onderzoek kunnen we precies op de voet volgen en we worden op bepaalde momenten op het verkeerde beeld gezet. Soms krijg je het gevoel dat de speurders onnauwkeurig te werk gaan. voorbeelden  ga ik niet geven omdat ik anders iets kan  spoilen.

De laatste pagina’s lezen als een trein. De stukjes van de puzzel vallen op zijn plaats in deze finale. Deze finale maakt heel wat goed. Het einde is zeker geen happy end.

Alleen: de recensie

Dit is een thriller zoals er nog niet veel geschreven zijn. Alleen is de debuut-thriller van Barbara De Smedt. Barbara kan je kennen van Blauw, haar vorige boek. Maar Alleen is heel anders en alleen geschreven. Het boek leest als een trein. De opbouw is heel gestructureerd. Het is een thriller waar je je verstand moet bijhouden. Er zijn 5 grote delen en die delen zijn dan verdeelt in kleinere hoofdstukken.  De hoofdrolspelers in het verhaal zijn onderander Oscar, Julie, Tom . Deze dragen het verhaal. Oscar die geplaatst wordt in verschillende gezinnen  en dus geen liefde kent is een soort alleen-speler, Julie, het meisje waar Oscar een oogje heeft en gedurende hun jeugd hebben ze elkaar wel gezien en Julie neemt het af en toe op voor Oscar. Tom is in het begin de ex van Julie, hierdoor beleefd Julie de ene one-nightstand na de andere. Er gebeuren ook allerlei ongewone dingen. Barbara verhoogd de spanning doorheen het hele boek. Ook tof is dat de delen beginnen met een fragment van een liedje.  Die liedjes geven de sfeer van de delen weer en maken alles meer zichtbaar, je komt er meer in het verhaal. Als ik meer schrijf is de kans op spoilers heel groot. Het verhaal is zo fascinerend dat ik het nog een tweede maal wil lezen.

Dit boek moet je lezen, het is een echte topper.

Ik snak echt naar een nieuwe thriller van Barbara.

Meedogenloos : een afscheids-interview

Ik kon corona-proef een paar vragen stellen aan Hilde Vandermeeren.

Jelle Vermeersch
.Cover van laatste deel van trilogie.

Hilde, je afscheids-tournee is ondanks Corona een groot succes. Had je dit verwacht? 

De enthousiaste reacties van mijn lezers zijn inderdaad overweldigend. Dat doet mij wel iets. Talloze mensen hebben me bedankt voor mijn boeken van de afgelopen jaren. En velen blijven hopen dat er ooit nog een nieuwe thriller komt. Wie weet, ooit…

 Hoe werk je samen met strafpleiter Walter Damen aan een thriller? Schrijven jullie zoals het bekende duo Nicci French? 

Het duo Nicci French schrijft elk om de beurt een hoofdstuk. Dat zou ik nooit willen doen wegens het gevaar van twee verschillende schrijfstijlen en bovendien was dat ook niet Walters vraag. Bij ons gaat het anders, dat was van in het begin ook de afspraak. We bedenken samen de personages, de hoofdlijnen, de cases. Vervolgens ga ik aan de slag, ik hanteer de pen. Na een paar hoofdstukken mail ik een stuk naar Walter en vervolgens komen we samen, of bellen en mailen we daarover. Waar nodig doet Walter suggesties en ik op mijn beurt kan bij hem terecht bij al mijn vragen over juridische zaken of zaken waar een advocaat mee te maken krijgt (bijvoorbeeld opdringerige pers). Dat werkt prima voor ons. Nog nooit ruzie gehad.

Had je Walter Damen direct voor je als duo-schrijver of waren er andere kandidaten? 

Dat is anders verlopen. Het is de uitgeverij die ons samen heeft gebracht en al tijdens het eerste gesprek zaten we meteen op dezelfde golflengte. We ontdekten onder meer dat we allebei een tweelingzus hebben (lacht).

Ik moet wel zeggen dat ik de laatste drie jaren tientallen vragen gehad heb van mannen die samen met mij een boek willen schrijven.  Mijn antwoord is altijd heel duidelijk: daar ga ik niet op in.

Je stopt beroepsmatig met schrijven, wil dat zeggen dat er geen boek meer komt of niet meer zo regelmatig? 

Op dit moment kan ik het niet meer opbrengen om te schrijven. Ik heb als vrouwelijke thrillerauteur veel te hard moeten knokken in het Vlaamse thrillerwereldje waar mannen al jarenlang veel meer mediabelangstelling en prijzen krijgen dan vrouwelijke auteurs. Dus het is even op. Ik kreeg onlangs wel het schitterende nieuws dat de wereldwijde Engelse vertaalrechten van ‘Scorpio’ verkocht zijn aan een prestigieuze Britse uitgeverij. Dat is een geweldige opkikker. Echt fantastisch nieuws. Er zijn nog maar weinig Vlaamse misdaadauteurs vertaald. Maar daarmee kom ik niet meteen op mijn beslissing terug.

Gaan we je nog op de Boekenbeurs zien als auteur? 

Ik denk dat de belangrijkste vraag is: komt er nog wel een Boekenbeurs zoals we die kennen? Dat weet ik nog niet zo zeker.

Wat ik wel al kan zeggen is dat ik samen met Walter Damen deelneem aan de Boekmarathon met live stream via vrt. Alles alles doorgaat zoals voorzien, zal Tom De Cock ons live interviewen op zondag 8/11 in Antwerp Expo van 14.45u tot 15u. Wie weet tot ‘ziens’ via live stream?

Recensie: ‘Kartonnen Sterren’

‘Amai wat een boek’, was het eerste wat ik dacht na het lezen van de laatste letters. Dit is een debuut dat er stáát.

Het leven van Liv begint schijnbaar normaal. Ze zit samen met klasgenoten in haar laatste jaar, maar haar leven loopt niet altijd over rozen. Liv maakt heel wat mee, bijna teveel om te dragen door  één persoon.
Uit vrees om te spoilen, laat ik jullie op je honger zitten en vertel ik niet te veel, maar je verveelt je zeker niet.

Dit boek leest als een trein. Er zitten een paar pareltjes in verwerkt die dit boek net iets meer geven. Eéntje dat mij lang zal bijblijven: ‘Alsof mijn ziel zichzelf wil spoelen van de negatieve gedachten’ maar ook: ‘Mijn eigen tranen hield ik verborgen in een apart kamertje.’

Dit debuut is zo veelbelovend dat wachten op een vervolg altijd te lang duurt…

Solovlucht: Mijn recensie

Ik heb Solovlucht tweemaal gelezen. Dit is zo een sterk verhaal. Savarana is een adoptiekind. Haar levensgeschiedenis is een aaneenschakeling van onderdrukking door haar moeder, stiefmoeder en een paar mannen. je voelt de dominantie van deze personen en ook machteloosheid van Savarana. Uit het hele verhaal blijkt dat je niet alleen uit de greep van de dominerende mensen kan geraken. Solovlucht leest zo goed en als een trein.

Savarana haar leven wordt heel hart weergegeven. Er zit in die hardheid ook mooie zinnen. Zoals deze: Zo boos dat mijn verdriet versteende samen met mijn gevoelens voor haar.

Hoe verder je leest, hoe meer je hoopt op een happy-end maar bestaat dat wel?  Is Solovlucht misschien ook een solovlucht van Aloka, na haar samenwerking met Deflo? Het is een hard boek met een hart. Ik wil meer lezen van Aloka, eigenlijk zou je dit boek al aan het lezen moeten zijn.

 

Boekvoorstelling Sterre Carron.

Zoals Sterre beloofde, verliep als zo corona-veilig mogelijk.

Er was eerst een gesprek tussen Dirk en Sterre over dit boek.

Daarna mocht het publiek vragen stellen en uit alles bleek dat de mening van haar lezers belangrijk vindt.

daarna was het het moment waarop velen wachten. Sterre nam haar tijd om iedere lezer aandacht te geven. De avond was zeer boeiend, zeker het stuk van Sterre haar ‘dipje’ met het herschrijven tot gevolg.

Er waren ook andere schrijvers, zoals Tom Berg en Pat Craenbroek. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om het laatste werk van Tom te kopen.

Concurrentie en Arcanum staat op de lijst NTR en de recensies zullen jullie hier wel zien.

Al bij al een heel fijne avond met fijne mensen. Hou het veilig