Archiveer 26 november 2020

Geheugenspel, Nina Verheij

 

Recensie door Dirk De Wolf

 

Geheugenspel is deel twee uit een driedelige reeks, en de opvolger van Fatale Keuzes, maar kan apart worden gelezen.

 

Cover:

 

De coverfoto loopt volledig door tot de achterkant. Hij roept direct herinneringen op aan Fatale keuzes. Het is een foto zoals de politie er veel gebruikt, een crime scene foto eigenlijk. Zoals steeds bij Hamley Books trekt deze foto de aandacht niet enkel door wat erop staat maar ook door de sfeer die gecreëerd wordt.

 

Het boek:

 

Het verhaal is verdeeld in negenenveertig hoofdstukken. Ze zijn kort geschreven, wat de spanning ten goede komt.

 

Er zijn twee verhaallijnen die zich afspelen in verschillende periodes:

 

In de eerste lijn, in de jaren 1998 -1999 volgen we Ben en Paul, twee rechercheurs en vrienden. Zij onderzoeken een complexe zaak van overvallen op waardentransporten. Deze overvallen zijn telkens zonder moorden tot de laatste, dan valt er een dode.

Je kijkt als het ware over de schouders van de rechercheurs en je zit mee in de verhoorkamers. In de hoofdstukken van het verleden worden alle personages heel goed beschreven. Je ziet het als een film voor je ogen afspelen. De familie Van Styrum, een rijke familie waar de vader Julien al jaren de plak zwaait ook al heeft hij de pensioengerechtigde leeftijd reeds overschreden, houdt zich officieel bezig met beveiliging, maar daarnaast is er ook een, niet onbelangrijke, nevenactiviteit. Doorheen deze lijn komen we ook te weten wat deze precies is en waarom hij zo belangrijk is.

 

De tweede verhaallijn vindt plaats in 2019 en daar speelt Emily, de dochter van Ben de hoofdrol. Zij is ook het hoofdpersonage uit Fatale Keuzes. Als ze ondanks alle tegenstand na de gebeurtenissen in het vorige boek toch opnieuw contact zoekt met Paul, de vroegere collega van haar vader, wordt haar nieuwsgierigheid geprikkeld. In het vorige boek werd gesuggereerd dat de moordenaar van haar vader nog niet in de gevangenis zit, en dat blijft in haar gedachten spoken. Emily en Paul gaan samen het dossier van haar vader en Paul verder doorzoeken, en worden daarbij geholpen door papieren die Ben bijhield tot aan zijn dood.

 

Ook in deze lijn worden de verschillende personages heel goed uitgetekend. Lucas, de vriend van Emly, ontdekt dat ze reeds geruime tijd contact heeft met Paul vindt dat hij haar niet meer kan vertrouwen en neemt afstand. Langzaam komen de twee verhalen naar elkaar toe. De spanning neemt met de bladzijde toe en Je voelt dat er mensen willen praten, zowel in het verleden als in het heden.

Langzaam vallen alle puzzelstukken in elkaar. De finale is kort en krachtig, maar is het verhaal echt wel ten einde?

 

Conclusie:

 

 

Geheugenspel is een heel spannend boek waar ik enorm van genoten heb omdat het verhaal mooi is opgebouwd door de afwisseling van de korte hoofdstukken. Het uitschrijven van de karakters van de hoofdpersonages zorgen ervoor dat je verder blijft lezen en snakt naar antwoorden en naar de ontknoping. Nina is een meester-schrijfster en weet het evenwicht te bewaren tussen spannende delen en minder spannende delen.

 

Dit is een schrijfster die nu al hoog scoort, maar in de toekomst ons nog gaat verbazen.

 

 

 

Van Geheugenspel heb ik enorm genoten. Ik moest zelf even stoppen met lezen omdat het zo emotioneel was. Tranen stonden zeer hoog.

Dit vraagt naar een vervolg.

 

Deze is zijn vijf sterren meer dan waard.

 

Boekenmarathon: Een belevenis

Op negen november mocht Sandra van Hamley Books aantreden bij de boekmarathon.

Sandra bij Tom De Cock voor de tweede maal .
nu om over de duistere school en verlaten huis te spreken
Het was precies een tweede Hamlet books – dag want naast Sandra was ina ook van de partij. zij kwam praten over Ravenburcht.

Dit was een mooie dag en door die marathon kwam de boekenbeurs toch wat terug.

Geheugenspel : aangekomen!

Deze boek heb ik toegetreden met dank aan Hamley Books.

Het tweede werk van Nina Verheijde wacht op een recensie in de blogtour.

Op 26/12 gaat deze online en wees maar zeker dat de verwachtingen hoog- gespannen. Kijk uit op deze site en andere sites . Het aftellen is begonnen.

Mijn verrukkelijke zelf Ilyo Hansen

Ilse schrijft brieven naar Hans, haar overleden man. Door de lectuur van die brieven krijg je een inkijk in haar leven zoals ze het nu leeft.  Je ziet ook hoe hun leven was, vooral de laatste fase in Hans zijn leven. Als haar dochter plots verdwenen lijkt komt de relaties van Ilse onder druk te staan.

Wanneer ze haar vrienden van zich afduwde en wanneer ze diezelfde vrienden de schuld geeft van die afstoting komt ze kort daarna op een keerpunt. Tine, haar laatste vriendin, confronteert Ilse met deze situatie. Deze wakeup call laat toe dat Ilse minder schrijft naar Hans en langzaam beseft ze dat ze te ver is gegaan . Langzaam bouwt ze het vertrouwen met haar vrienden terug op en het verhaal eindigt wanneer ze terug contact  krijgt met haar dochter. De zinnen die Ilyo schrijft zijn zo schoon. Ik denk maar aan “Empathie leert je niet ” en ” Er groeien geen bloemen meer “.

Dit verhaal speelt zich af in St.Niklaas en dat is voor vele mensen een meevaller. Je herkent vele straatnamen en adressen.

Ilyo schrijft met dit vierde boek geheel iets anders dan haar drie vorige boeken, die thrillers waren.

Met dit boek bewandelt Ilyo nieuwe banen met dit boek . Dit vraagt naar meer .

Concurrentie: Tom Bergs

Het duurde een tijdje dat ik in het verhaal kwam. Ik kwam een foutje ( volgens mij) tegen en dat stoorde mij een beetje. Op spoedgevallen blijft men meestal geen dagen, wel een paar uren. We krijgen een overzicht van wat er te tijden van het boek zich afspeelde. De aanslagen van Zaventem en de metro worden summier vermeld als ook de pensionering van Van In, hoofdinspecteur uit Brugge. Er komen ook veel personen terug in het team maar om te weten wat e’r vroeger gebeurt is met die mensen is het beter dat je zijn vorige boeken ook gelezen hebt.

Het onderzoek kunnen we precies op de voet volgen en we worden op bepaalde momenten op het verkeerde beeld gezet. Soms krijg je het gevoel dat de speurders onnauwkeurig te werk gaan. voorbeelden  ga ik niet geven omdat ik anders iets kan  spoilen.

De laatste pagina’s lezen als een trein. De stukjes van de puzzel vallen op zijn plaats in deze finale. Deze finale maakt heel wat goed. Het einde is zeker geen happy end.