Archiveer 13 juni 2020

De kogel door de kerk

Het corona-beestje verdwijnt stilaan uit het openbare leven. Alles komt langzaam weer op gang, wie alle steun gaat betalen maakt voor velen niet uit.

Ook in het ziekenhuis komt alles op gang. Tot 1 september werken we op onze dienst nog met 2 verpleegkundigen, daarna maar 1 en 1 verpleegkundige die de gehele vleugel moet bedienen. Hierdoor verdwijnen er bij ons 2 verpleegkundigen.

Dit zette me aan het denken . Ik bekeek de verschillende mogelijkheden om minder te werken. Een formule, landingsbaan, zag ik wel zitten. Ik werk 80% maar mijn pensioenrechten blijven lijk ik 100% werk. In eerste instantie blies ik alles af maar toen ik hoorde van die vertrekken heb ik alles terug opgestart en dacht om op één januari 2021 te beginnen met deze formule. Ik had vorige vrijdag (12/6) een gesprek met de personeelsdienst in verband met mijn uren. Ik kreeg toen de vraag of ik het zag zitten om op één december 2020 te beginnen? De reden was omdat deze CAO afloopt op 31 december en men niet weet wat de toekomst brengt. Ik was direct akkoord. Nu moet de directie en mijn hoofdverpleegkundige akkoord zijn en we zijn weer een stap dichter.

Ik kan dus meer lezen, dichten en recensies schrijven.

De ogen van de duisternis Dean Koontz

Deze thriller begint heel onschuldig. Tina denkt dat ze haar dode zoon ziet  zitten in een andere auto. Korte tijd later gebeuren er rare zaken en stelt Tina de vraag : Leeft mijn zoon nog?

Tine is een regisseur van een mega-show in een tophotel in Las Vegas. Op een feestje na de premiére maakt ze kennis met een belangrijke advocaat. Deze ontmoeting is het begin van een relatie; maar evolueert snel naar een spannend verhaal. Het is heellevendig geschreven en is film-klaar. De spanning wordt langzaam opgebouwd.

Voorspelde dit boek, zoals de Daily Mail op de cover schreef, de uitbraak van het Coronavirus?

Is Danny, Tina’s zoon dood ?

Met deze vragen in je achterhoofd lees je deze page-tuner in één ruk. Als het verhaal dan nog doorspekt is met mooie zinnen zoals ‘lachen is balsem voor de beproefden’ dan lees je dit in één ruk uit.

Dit was de eerste thriller van Dean Koontz die ik las en deze vraagt naar meer.

De plot zit geweldig in mekaar en verdient voor mij zijn vijf sterren.